između Elemira i Tise. Na ovom mestu se 26. avgusta 1944. odigrala žestoka borba između
Nemaca i ilegalaca (u ravničarskim krajevima se nisu formirali veliki partizanski odredi već se
pokret oslanjao na aktiviste (ilegalce) koji su se krili u bazama (poput ove, koja se zvala "Crvena
mala")).
Više od 500 nemačkih vojnika je napalo 70 ilegalaca od kojih je dvadesetak imalo oružje. U
borbama je poginulo i 30 nemačkih vojnika. Petnaest ilegalaca je uspelo da se probije. Ostatak
koji nije želeo da se preda Nemcima je polegao u krug i aktivirao bombe. Po ovom obliku je
spomenik dobio izgled. Preživeli iz ove borbe su nazvani Borcima iz trske.
Početak pešačke ture bio je kod strelišta čiji je zvaničan naziv Sportska organizacija praktičnog
streljaštva "Grmeč Extreme" a naslednik je nekadašnje Streljačke Družine. Nudi nekoliko
streljačkih disciplina i to: Praktično streljaštvo, Trap (gađanje letećih meta) i Gađanje na velike
udaljenosti. Iako je otvorenog tipa potrebna ja najava. Pored ovog sa slike (ispod) se nalazi i
ograđeno strelište sa video nadzorom. Ne radi ponedeljkom, sredom i petkom. U okviru
ograđenog prostora postoji i mala fazanerija.
U ovom delu postoji veliki broj roda. Najviše ćemo ih videti u selu Taraš čiji opis sledi. Tura je
ravničarska bez značajne visinske razlike. Na nekoliko metara uzvišenja nalazi se poneka čeka a
od ostalih uspona i silazaka tu je samo nasip pored Tise.
Kroz vojvođansku ravnicu.
Na petom kilometru pešačenja dolazimo do Tise. Dolazi nam s Karpata iz Ukrajine, prolazeći
kroz Rumuniju, Slovačku i Mađarsku. Dužine je 966 km. U Dunav se uliva kod Starog Slankamena
na tromeđi Bačke, Banata i Srema. Karakteriše je krivudavost koja se ističe baš ovde kod
Elemira. Poznata je po jedinstvenom prirodnom fenomenu cvetanja Tise koji se dešava svakog
leta kada se roje hiljade jedinki insekta Tiski cvet.
po odličnim ribljim specijalitetima kao i po prijatnom prirodnom ambijentu. Pored ribljih
specijaliteta je moguće poručiti i jela s roštilja. Osim prelepog pogleda na Tisu tu su još i velika
bašta, park za decu kao i besplatan parking. Osoblje je ljubazno a hrana zaista dobra.
Preporučujem.
Staza vodi pored Tise a potom kroz šumu ka nasipu. Odakle ulazimo u selo Taraš. A selo Taraš je
Evropsko selo roda 2015. godine.
Bilo kuda rode svuda:-). Neverovatno je koliko ih ima. A ima ih na skoro svakoj banderi u selu.
Po sedmom međunarodnom popisu bele rode koje je sprovedeno 2014. godine Taraš je imao
najveći broj gnezdećih parova (40). Nemačka fondacija EuroNatur je tada selu dodelila status
koji nosi naziv "Evropsko selo roda 2015". Cilj ovog priznanja je bio da se na međunarodnom
nivou promoviše prirodna i kulturna baština kao i pozitivan primer zaštite ove vrste i njenog
staništa.
1853. godine. Jednobrodna je građevina sa polukružnom apsidom i zvonikom. Zidovi su joj
debljine 1 metar. Odlikuje se preciznom simetrijom i pravilnim geometrijskim oblicima što
ukazuje na izvedbu po inženjerskom projektu. Poslednju veću rekonstrukciju je imala 2005.
godine kada je zamenjena kompletna drvena građa kao i krovni pokrivač.
Na kraju sela se nalazi Rodna kuća narodnog heroja Svetozara Markovića Toze. Nepokretno je
kulturno dobro od velikog značaja. Svetozar Toza Marković je rođen u ovoj kući 1913. godine.
Tokom Drugog svetskog rata bio je jedan od glavnih organizatora antifašističkog otpora u
Vojvodini. Zarobljen je 1942. godine a obešen u Novom Sadu 1943. godine. Pod zaštitom je
spomenika kulture Zrenjanin.
Iz sela Taraš se vraćamo nasipom do restorana Babatovo a potom do polazne tačke. Prešli smo
22,5 km ali smo sve potrošene kalorije nadoknadili u pomenutom restoranu:-). Prelepa pešačka
tura na 100 km od Beograda.
Ostale fotografije možete pogledati na adresi https://duskoopacic.smugmug.com/.
Нема коментара:
Постави коментар